Oficjalna strona sióstr sercanek

Jest wspólnotą zakonną na prawie papieskim, agregowaną do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych.

HASŁO ZGROMADZENIA
Chwała Najświętszemu Sercu Jezusowemu - Chwała na wieki

ZAŁOŻYCIEL
św. Józef Sebastian Pelczar (1842-1924)

WSPÓŁZAŁOŻYCIELKA
Służebnica Boża M. Klara Ludwika Szczęsna (1863-1916).

DATA POWSTANIA
Zgromadzenie powstało 15 kwietnia 1894 r. w Krakowie. 16 listopada 1908 r. zostało afiliowane do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych. 15 lutego 1909 r. Zgromadzenie otrzymało dekret pochwalny Stolicy Apostolskiej. Ostateczną aprobatę uzyskało 19 marca 1912 r. Święta Kongregacja do spraw Zakonnych, dekretem z 30 stycznia 1923 r. zatwierdziła Konstytucje na czas nieograniczony. Dekretem z dnia 2 sierpnia 1984 Święta Kongregacja dla Zakonników i Instytutów Świeckich zatwierdziła Konstytucje dostosowane do przepisów Prawa Kanonicznego i poprawione według uwag tej Kongregacji.

CHARYZMAT
Św. Józef Sebastian Pelczar, Założyciel napisał Konstytucje dla założonego przez siebie Zgromadzenia, w których określił sercański charyzmat: uwielbienie Boga w Trójcy Świętej Jedynego w tajemnicy Najświętszego Serca Pana Jezusa i szerzenie Królestwa miłości tego Serca w życiu codziennym jest podstawowym zadaniem Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego.
Siostry realizują ten cel w Kościele, uczestnicząc w jego zbawczej misji przez dążenie do doskonałej miłości drogą rad ewangelicznych i służbę Chrystusowi w bliźnich, zwłaszcza najbardziej potrzebujących (Konstytucje, Rozdz. I, art.2).

NOTA HISTORYCZNA
Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego założył św. Józef Sebastian Pelczar przy współudziale służebnicy Bożej m. Klary Ludwiki Szczęsnej 15 kwietnia 1894 r. w Krakowie. Miało ono objąć troską najbardziej potrzebujących, zwłaszcza dziewczęta, służące, robotnice i chorych.
W 1908 r. zgromadzenie zostało afiliowane do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych. W 1909 r. otrzymało dekret pochwalny Stolicy Apostolskiej, a w 1912 r. ostateczne zatwierdzenie przez papieża Piusa X. W 1923 r. Konstytucje Zgromadzenia otrzymały aprobatę papieską. Zgromadzenie rozwijało się szybko, początkowo w diecezjach ówczesnej Galicji i Królestwa Polskiego, a także wśród francuskiej Polonii na terenie Francji od 1905 r. W pierwszym piętnastoleciu swego istnienia posiadało 5 domów własnych oraz wiele placówek pracy. Oprócz działalności opiekuńczo-wychowawczej wobec dziewcząt i kobiet oraz posługi chorym w ich domach, siostry zatrudniane były w szpitalach, domach opieki, przedszkolach, ochronkach i sierocińcach. Obejmowały też działy gospodarcze w seminariach duchownych i domach biskupich. Zgromadzenie prowadziło 4 szkoły gospodarcze dla dziewcząt (w Korczynie, Przemyślu, St. Ludan i Fouquiéres), organizowało kursy kroju i szycia, prowadziło też własną drukarnię w Kielcach na Karczówce. I wojna światowa była przyczyną skierowania większej liczby sióstr do pracy pielęgniarskiej w szpitalach cywilnych i wojskowych, tworzonych na frontach wojennych. Podobnie było podczas II wojny światowej. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych siostry w Polsce masowo zwalniano z pracy w szpitalach, pozostawiano je tylko w zakładach opieki dla osób upośledzonych fizycznie i psychicznie. Wówczas to Zgromadzenie na szerszą skalę włączyło się w prace parafialne, przede wszystkim w katechizację dzieci i młodzieży.
Obecnie siostry pracują w duszpasterstwie, podejmując obowiązki katechetek, zakrystianek, organistek, opiekunek parafialnych, oraz wykonują prace kancelaryjne w instytucjach kościelnych. Nadal służą chorym jako pielęgniarki w szpitalach i zakładach leczniczych, otaczają opieką moralną i materialną dziewczęta oraz troszczą się o ubogich. Ten sam rodzaj działalności podejmują siostry w różnych krajach i na terenach misyjnych, gdzie prowadzą także przedszkola, szkoły, sierocińce, internaty dla dziewcząt i zakłady dla osób starszych i niepełnosprawnych.

ZGROMADZENIE W ŚWIECIE

Europa: Polska, Francja, Włochy, Watykan, Ukraina
Ameryka: USA, Boliwia, Jamajka
Afryka: Libia