Matka Klara Ludwika Szczęsna (1863-1916) - Oficjalna strona sióstr sercanek

Przejdź do treści

Menu główne:

Matka Klara Ludwika Szczęsna (1863-1916)

s. Olga Ewa Podsadnia, SŁNSJ

Urodziła się 18 lipca 1863 roku w Cieszkach, ziemi płockiej. Była szóstym dzieckiem Antoniego Szczęsnego i Franciszki z domu Skorupska. Ochrzczona została 24 lipca w kościele parafialnym w Lubowidzu. Rodzice Ludwiki zmieniali często miejsca swego zamieszkania poszukując lepszego miejsca pracy. Były to kolejno wioski Zielona, Cieszki i Borczyny, należące do parafii Lubowidz. W trudnych popowstaniowych (1863) latach Ludwika nie miała możliwości uczęszczania do szkoły. Poznała naukę czytania i pisania od wędrownych nauczycieli. Otrzymała też staranne wychowanie religijne, na które szczególnie wpłynęła matka. Dla jej duchowego życia duże znaczenie miało istniejące w pobliżu, sanktuarium Matki Bożej i św. Antoniego w Żurominie. W dzieciństwie Ludwika często tam pielgrzymowała. Gdy miala dwanaście lat (1875 r.), zmarła jej matka. Do 17 roku życia mieszkała w rodzinnym domu wraz z ojcem i jego drugą żoną Antoniną Więckowską, kobietą bardzo młodą, bo tylko pięć lat od niej starszą. Nakłaniana przez ojca do wyjścia za mąż, w 1880 r. opuściła dom rodzinny. W nieznanych bliżej okolicznościach, przebywała u krewnych, w Mławie, była krawcową. Oczekiwała możliwości spełnienia się jej życiowego pragnienia – wstąpienia na drogę życia zakonnego.

W 1885 r. w Zakroczymiu uczestniczyła w rekolekcjach dla dziewcząt, prowadzonych przez bł. ojca Honorata Koźmińskiego (1825-1916), który zapoczątkował tworzenie nowych formacji zakonnych. Na tych rekolekcjach poznała Eleonorę Motylowską, współzałożycielkę i przełożoną generalną bezhabitowego Zgromadzenia Sług Jezusa, którego zadaniem była opieka nad służącymi. Po krótkim czasie wstąpiła do tego Zgromadzenia. W Warszawie w założonym przez Eleonorę Motylowską domu zakonnym, ale ukrywającym się (przed represjami zaborców) pod szyldem pracowni krawieckiej, odbywała okres formacyjny – nowicjat. Od października 1889 r. na placówce Zgromadzenia w Lublinie pracowała jako kierowniczka domu dla dziewcząt. Uczyła je prawd wiary i życia religijnego, krzewiła w nich chrześcijańskie wartości i polską kulturę. Starała się o ich dobre wychowanie. Czyniła to w warunkach konspiracyjnych, gdyż władze zaborcze zabraniały jakiejkolwiek religijnej działalności. Wykryto jednak tą działalność i została zmuszona do opuszczenia Lublina, powróciła do Warszawy.

Zapoczątkowana w stulecie uchwalenia Konstytucji 3 Maja (1891 r.) przez św. Józefa Sebastiana Pelczara w Krakowie opieka nad młodzieżą pracującą i nad służącymi wymagała ofiarnej pracy i poświęcenia. Ks. Pelczar skierował prośbę do o. Honorata Koźmińskiego, założyciela Zgromadzenia Sług Jezusa, o siostry tego Zgromadzenia do podjęcia pracy w Krakowie. S. Ludwika Szczęsna przyjechała w maju 1893 r. i podjęła prace wśród dziewcząt.

Różnice w warunkach i możliwościach pracy zgromadzeń zakonnych pomiędzy zaborem rosyjskim (skąd pochodziły Sługi Jezusa) a zaborem austriackim, pokierowały poczynaniami ks. Pelczara. Za zgodą bpa Albina Dunajewskiego, założył 15 kwietnia 1894 r. w Krakowie zgromadzenie zakonne pod nazwą Służebnice Najświętszego Serca Jezusowego, którego celem jest uwielbienie Boga w Trójcy Świętej Jedynego w Tajemnicy Najświętszego Serca Jezusowego i szerzenie Królestwa Miłości Bożego Serca w życiu codziennym. Cel ten zgromadzenie realizowało przez opiekę nad służącymi, posługę chorym i inne prace społeczne. Pierwszy dom Zgromadzenia znajdował się przy ul. Św. Krzyża 10 w Krakowie. Na czele nowego Zgromadzenia stanęła s. Ludwika Szczęsna. 2 lipca 1894 r. otrzymała habit zakonny i imię Klara. Jednocześnie została mianowana przełożoną zgromadzenia na trzy lata. Wobec pierwszych sióstr nowicjuszek pełniła także rolę mistrzyni. Profesję zakonną, pierwszą a zarazem wieczystą, złożyła 2 lipca 1895 r.

Matka Klara była zawsze otwarta na działanie Ducha Bożego i potrzeby bliźnich. Dzieliła troskę św. Józefa Sebastiana Pelczara o los służących, robotnic i chorych. W trudnych początkach zgromadzenia była przykładem w prowadzeniu apostolskich dzieł i w przygotowaniu się do nich, jak również w zgłębianiu sercańskiej duchowości i wierności regule zakonnej. Znała pracę wśród dziewcząt – służących, uczęszczała razem z siostrami na wykłady pielęgniarstwa. Poprzez nią wskazania Założyciela znalazły trwały wyraz w duchowości i pracach apostolskich Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego.

Pod kierunkiem św. Józefa Sebastiana Pelczara organizowała, formowała, prowadziła sercańską wspólnotę w szybki rozwój. W 1895 r. został poświęcony w Krakowie przy ul. Garncarskiej kamień węgielny pod budowę domu (klasztoru). W tym samym roku Zgromadzenie podjęło pracę w przytulisku dla służących we Lwowie. Rok później podobną posługę zaczęły siostry realizować w Zakopanem. Opieka sióstr nad chorymi cieszyła się dużym uznaniem. W 1899 r. dr Tomasz Janiszewski poprosił Zgromadzenie o podjęcie pracy w nowo powstałym szpitalu w Zakopanem. Podobne propozycje otrzymywało Zgromadzenie wielokrotnie. Za życia m. Klary objęło pracę w szpitalach w Krośnie – 1901, Brodach -1908, Krakowcu – 1910, Lwowie – 1912. W czasie pierwszej wojny światowej siostry pielęgnowały chorych w kilku szpitalach wojskowych (Tarnów-Bielsko-Chełm-Lublin, Rzeszów, Wadowice). Matka Klara dostrzegała również potrzebę podejmowania innych prac apostolskich w Kościele. Zawsze za radą i w uzgodnieniu z ks. Pelczarem, posyłała siostry do obowiązków gospodarczo-administracyjnych w instytucjach kościelnych i opiekuńczo-wychowawczych. W 1905 r. siostry podjęły pracę w Alzacji, niosąc pomoc i opiekę polskim dziewczętom udającym się tam do pracy w fabrykach.

W czasie pierwszej kapituły generalnej Zgromadzenia (28 grudnia 1907 r.) m. Klara Szczęsna została wybrana przełożoną generalną. Na drugiej kapitule (1913 r.) wybrano ją ponownie. Jako przełożona Zgromadzenia często wizytowała domy i placówki pracy sióstr. Warunki były trudne, ale sióstr i placówek wciąż przybywało, bo Matka Klara rozumiała potrzeby człowieka i zakres pracy ulegał ciągłemu poszerzaniu. Przygotowanie zawodowe, intelektualne i duchowe sióstr do prowadzenia dzieł apostolskich było Jej stałą troską.

Przez całe życie, konsekwentnie, niepodzielnym sercem była oddana Bogu. Pełna pokory i ofiarnej służby wobec bliźnich, była czytelnym znakiem miłości Boga. Słowa Wszystko dla Serca Jezusowego były Jej hasłem i życiowym programem. Obowiązki przełożonej Zgromadzenia pełniła przez 22 lata, tj. do końca swego życia. Zmarła 7 lutego 1916 r. w Krakowie i pochowana została na Cmentarzu Rakowickim.

Historia procesu kanonicznego
Proces w sprawie świętości życia i heroiczności cnót
Dnia 25 marca 1994 r. rozpoczęty został w Krakowie proces beatyfikacyjny m. Klary Ludwiki Szczęsnej. 23 stycznia 1995 r jej doczesne szczątki zostały przeniesione z Cmentarza Rakowickiego do sarkofagu w bocznej kaplicy kościoła Sióstr Sercanek w Krakowie.

Dnia 15 kwietnia 1996 r., (w 102. rocznicę założenia Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego), nastąpiło uroczyste zamknięcie diecezjalnego dochodzenia w sprawie świętości życia i heroiczności cnót Sł. B. m. Klary Szczęsnej i akta procesu zostały przekazane do watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.

W 2002 r. historycy wydali pozytywną ocenę przygotowanej Positio. W 2011 r. i w 2012 roku trwały w Kongregacji do Spraw Świętych dalsze prace uwieńczone podpisaniem 20 grudnia 2012 r. przez Ojca św. Benedykta XVI dekretu o heroiczności cnót. Od tego dnia możemy prosić o jej wstawiennictwo przed Bogiem używając tytułu Czcigodna (Venerabile) Służebnico Boża Matko Klaro – przyczyń się za nami.

Proces o cudzie
W 2001 r. w Krakowie jedenastoletni chłopiec został potrącony przez samochód na przejściu dla pieszych. Z cieżkim urazem głowy walczył o życie. Rodzina chłopca i siostry sercanki w domu krakowskim modliły się za wstawiennictwem służebnicy Bożej Matki Klary Szczęsnej o łaskę życia dla chłopca. Otrzymana łaska zdrowia była przedmiotem procesu beatyfikacyjnego na terenie diecezji krakowskiej w latch 2004 – 2007. Dokumentacja procesowa została przekazana do Kongregacji Spraw Świętych w Rzymie. 29 marca 2007 r. nastąpiło otwarcie Akt, które były przedmiotem analizy i 25 stycznia 2008 r. proces diecezjalny otrzymał dekret ważności. Następnie trwały prace nad przygotowaniem Positio super miro, która po dokładnej ocenie (revisa) mogła zostać wydrukowana i 10 lutego 2014 r. złożona do przedstawienia lekarzom. Po wstępnej pozytywnej ocenie dwóch lekarzy specjalistów, 6 listopada 2014 r. miała miejsce Konsulta Medyczna dla oceny uzdrowienia.

Positio super miro Służebnicy Bożej, poszerzona o wota i relację z posiedzenia lekarzy, została przekazana do analizy teologom konsultorom, którzy w pisemnej ocenie i w dyskusji kolegialnej w siedzibie Kongregacji do Spraw Świętych w Rzymie, 5 lutego 2015 r., wydali pozytywną opinię.

Relacja z kongresu konsultorów teologów, została przekazana do osądu ostatniego kolegialnego gremium, które tworzą kardynałowie i biskupi, członkowie Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Po wysłuchaniu relacji ponensa sprawy, obradowali oni w dniu 19 maja 2015 r., i jednogłośnie wypowiedzieli się za uznaniem wstawiennictwa Czcig. SB M. Klary Szczęsnej w sprawie uzdrowienia.

Poinformowanie Ojca Świętego o wyniku prac zmierzających do beatyfikacji Czcigodnej Służebnicy Bożej Matki Klary, miało miejsce 5 czerwca 2015 roku. Ojciec św. Franciszek autoryzował opublikowanie dekretu o cudzie.

Wypraszajmy przez wstawiennictwo Czcigodnej Służebnicy Bożej Klary Szczęsnej, potrzebne łaski dla wszystkich potrzebujących.

O otrzymanych łaskach za wstawiennictwem czcigodnej sł. B. Matki Klary prosimy powiadamiać ośrodek Postulacji - Ancelle del Sacro Cuore di Gesù, 00045 Genzano di Roma, via dell’Aspro, 29, tel.(fax) 06 93 99151; e-mail: snsj.genzano@libero.it


BIBLIOGRAFIA
1. Źródła archiwalne: Archiwum Państwowe m. st. Warszawy, Oddział w Działdowie – Akt zawarcia małżeństwa Antoniego Szcześniaka z Franciszką Skorupską 1848, nr aktu 10, k. 21.

Archiwum Diecezjalne w Płocku: Akta urodzonych: Akt urodzenia i chrztu Ludwiki Szczęsnej, nr 146, k.179; Akta zgonów: Akt zgonu Franciszki Szczesnej, nr 106, k.271v

Archiwum Zgromadzenia Sług Jezusa w Warszawie – Wpis w Księdze Głównej; Wspomnienia m. Eleonory Motylowskiej. Listy bł. o. Honorata Koźmińskiego. Listy m. Eleonory Motylowskiej.

Archiwum Kurii Metropolitalnej w Krakowie – Pisma urzędowe Matki Klary Ludwiki Szczęsnej.

Archiwum Archidiecezjalne w Przemyślu – Wypisy z zeznań w procesie beatyfikacyjnym bł. J. S. Pelczara, Archiwum Główne Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego w Krakowie (AGSłNSJ), Zespół 3 – Akta Matki Klary Ludwiki Szczęsnej (AKLS): A-I-1 Akt urodzenia i chrztu – wypis z księgi metrykalnej – 1906 r.; A-I-2 Legitymacyjna książeczka; A-I-3 Akt zgonu; B-I-1 Zapiski z rekolekcji; B-I-2 Notatki; B-I-3 Modlitwy; C-I-1-3 Listy M. Klary Ludwiki Szczęsnej; C-II-1-2 Listy do M. Klary Ludwiki Szczęsnej; C-III-1-2 Listy do Zgromadzenia o M. Klarze Ludwice Szczęsnej; Księga ślubów – Wpis w księdze ślubów zakonnych; Księga profesek – wpis w księdze profesek; Akt nadania obywatelstwa austriackiego; Listy do M. Klary od założyciela bł. J. S. Pelczara; Listy od osób duchownych i świeckich; Wypisy z kronik, wypisy z Dzienniczka i Autobiografii bł. J. S. Pelczara; D-I-1 Wspomnienia – Relacje pisemne o M. Klarze Ludwice Szczęsnej

2. Opracowania, publikacje: A. Rostkowska, Życiorys M. Klary Szczęsnej, Współzałożycielki Zgromadzenia Służebnic Najśw. Serca Jezusowego, s.1-66, Kraków 1947, mps. AKLS D-II-1/2; F. Sankowska, Matka Klara Ludwika Szczęsna – Współzałożycielka Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego /Dzieciństwo i młodość/, s. 1-16, Kraków 1963, mps. AKLS D-II-1/3; J. Nedza, Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego (1894-1939), "Nasza Przeszłość" 41:1974, s. 135-243; C. Niezgoda, Matka Klara Ludwika Szczęsna. Współzałożycielka.

copyright @ siostry sercanki 2017
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego